ฟอนต์เซริฟ

เซริฟคือแบบอักษรที่ปลายเส้นมี “เชิง” — ขีดสั้น ๆ ที่ปิดหัวท้ายของก้านตัวอักษร ต้นทางของมันมาจากปากกาปลายตัดและเครื่องมือสกัดหิน ซึ่งทิ้งรอยหนาบางไม่เท่ากันตลอดเส้นไว้ตามธรรมชาติ ฟอนต์กลุ่มนี้จึงมักมาพร้อมความต่างของน้ำหนักเส้นตั้งกับเส้นนอน และปลายเส้นที่มีรายละเอียดมากกว่ากลุ่มอื่น

ข้อที่คนเข้าใจสลับกันบ่อยที่สุด : ในภาษาไทย “มีเชิง/ไม่มีเชิง” กับ “มีหัว/ไม่มีหัว” เป็นคนละเรื่องกัน หัวคือวงกลมเล็กที่จุดเริ่มต้นเส้นของพยัญชนะไทย ซึ่งเป็นโครงสร้างของตัวอักษรเอง ส่วนเชิงคือรายละเอียดที่ปลายเส้น ⇒ ฟอนต์ไทยมีหัวจำนวนมากไม่มีเชิงเลยและจัดเป็นแซนส์เซริฟ การเลือกฟอนต์จากคำว่า “มีหัว” อย่างเดียวจึงได้ผลลัพธ์คนละกลุ่มกับที่ตั้งใจ

เชิงและความต่างของน้ำหนักเส้นช่วยแยกรูปทรงของตัวอักษรที่มีโครงคล้ายกันออกจากกัน สายตาจึงจับคำได้เร็วขึ้นเมื่ออ่านข้อความยาวติดต่อกัน นี่คือเหตุผลที่หนังสือและเอกสารส่วนใหญ่ยังเลือกกลุ่มนี้เป็นตัวเนื้อความ

เหมาะกับหนังสือ รายงานประจำปี เอกสารสัญญา สื่อของสถาบันการศึกษา และแบรนด์ที่ต้องการสื่อสารความมั่นคงมากกว่าความทันสมัย